(…) cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie.
Łk 10,20
Głos miała jakby już dawno z Nim mieszkała,
i zawsze była na adoracji, gdy tam poszłam,
jednak raz poprosiła, żebym za nią została:
może musiała wykupić receptę? wziąć tabletkę?
pójść do toalety? wypić szklankę herbaty? zjeść kanapkę?
Nie powiedziała do mnie – popilnuj Boga – przecież i tak
by nie uciekł – nie mówiła, pomódl się za mnie albo za siebie.
Chciała tylko, żeby nie był sam, kiedy jej tam nie będzie.
Gdy wróciła, zapisała moje imię w Księdze Adoracyjnej.
On jest tam, odkąd zostawi Go ksiądz. Ona jest tam,
dopóki nie zabierze Go ksiądz. I tak dzień po dniu
kwitnie ta ich miłość – jak zakochane w sobie
dwie samotności. – Może tak wygląda świętość?
